PREPARAT DODAWANY DO WĘGLA CN 3824 90 97

Wyrobami akcyzowymi są wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym.

Z pozycji 41 tegoż załącznika nr 1 wynika, że spośród ogółu wyrobów klasyfikowanych do kodu CN 3824 90 97 za wyrób akcyzowy uznaje się „pozostałe produkty chemiczne i preparaty przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych (włączając te składające się z mieszanin produktów naturalnych), gdzie indziej niewymienione ani niewłączone – jeżeli są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych”.

Ponadto, w myśl art. 86 ust. 1 pkt 8, do wyrobów energetycznych w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym zalicza się wyroby oznaczone kodami CN 3824 90 91 i 3824 90 97, jeżeli są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych.

Zatem fakt przeznaczenia wyrobu klasyfikowanego do kodu CN 3824 90 97 do celów opałowych lub napędowych, w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, determinuje konieczność zaklasyfikowania go do grupy wyrobów akcyzowych (zał. 1), a ściślej – do grupy wyrobów energetycznych (art. 86 ust. 1 pkt 8).

Ponadto czynność związana z wykorzystaniem preparatu w procesie spalania węgla wypełnia pojęcie użycia takiego preparatu do celu opałowego, niezależnie od powodu jego zastosowania czy osiągniętego efektu (znikomej ilości dodatkowo otrzymywanej energii).

Zatem preparat o kodzie CN 3824 90 97 dodawany do węgla w celu zapobieżenia osadzaniu się szlaki, w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, winien zostać potraktowany jako wyrób akcyzowy.

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

ZMIANA USTAWY O KONTROLI SKARBOWEJ

Planowana jest zmiana ustawy o cenach. Ma zmniejszyć obciążenia biurokratyczne przedsiębiorców, inspekcji i organów skarbowych, a w szczególności podatkowych.

Zmiany wprowadzone do ustawy o cenach polegają głównie na uchyleniu art. 10 i 11, jako zbędnych i powodujących wątpliwości interpretacyjne. Ich wykreślenie oznacza, że przestanie obowiązywać przepis, zgodnie z którym przy uzgadnianiu ceny umownej oraz przy stosowaniu ceny urzędowej przedsiębiorca ma obowiązek określić, w formie pisemnej (i o ile to możliwe w postaci elektronicznej), w sposób dostępny dla kupującego, szczegółową charakterystykę jakościową towaru (usługi). Z ustawy ma zniknąć także przepis, zgodnie z którym przedsiębiorca będący producentem lub sprzedawcą ma obowiązek obniżyć cenę, w przypadkach, gdy towar nie posiada wymaganych cech, określonych w szczegółowej charakterystyce jakościowej, bądź posiada wady lub uszkodzenia.

Ze względu na zmiany wprowadzone do ustawy o cenach zmieniono ustawę o kontroli skarbowej. Oznacza to, że organy kontroli skarbowej przestaną kontrolować „ceny umowne w zakresie objętym ograniczeniami swobodnego kształtowania ich poziomu”. Będą się natomiast zajmować wyłącznie badaniem prawidłowości stosowania cen urzędowych, w tym marż handlowych urzędowych.

Nowe przepisy miałby obowiązywać po 3 miesiącach od daty ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

ULGA REHABILITACYJNA

Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesione w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

W zakresie tzw. ulgi rehabilitacyjnej przewidziano m.in. wydatki poniesione na odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne (pkt 13):

a) osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego,

b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 – również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a.

Jednocześnie odliczeniu podlegają wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł.

Wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wymienionych w przepisach wydatków.

Jak wynika z przytoczonych przepisów, osoby niepełnosprawne zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa ponoszące wydatki na dojazd na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne własnym samochodem, jak i korzystające odpłatnie ze środków transportu, mają prawo do dokonania odliczenia tych wydatków w zeznaniu podatkowym.

Przy czym, w przypadku wydatków poniesionych na odpłatne przejazdy na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, podatnik dokonuje odliczenia na podstawie dokumentów stwierdzających poniesienie wydatków (np. rachunek, faktura, bilety przewoźników transportu publicznego).

Natomiast z tytułu używania w powyższym celu własnego samochodu podatnik ma możliwość odliczenia wydatków, jednakże wysokość odliczenia jest limitowana kwotowo i nie może przekroczyć w roku podatkowym 2.280 zł. W tym przypadku podatnik nie ustala wysokości poniesionych wydatków na podstawie dokumentów, co jednak nie oznacza, że nie musi udowodnić, że wydatek taki poniósł.

Pamiętać należy, iż podstawą odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej nie jest samo posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności (co często jest mylone zwłaszcza w przypadku wydatków ograniczonych limitem kwotowym, co do których ustawodawca odstąpił od ustalania ich wysokości na podstawie dokumentów), lecz poniesienie wydatku.

Dlatego też, mimo iż nie ma obowiązku, jak w przypadku korzystania z odpłatnego transportu, posiadania dokumentów co do wysokości poniesionych wydatków z tytułu używania własnego samochodu, to skierowanie od lekarza na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne bądź poświadczenie ich odbycia będą wystarczającym dowodem, że osoba niepełnosprawna tego rodzaju wydatki poniosła.

Przepisy pkt 13 w ust. 7a w art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają rodzaju środków transportu, z których może odpłatnie korzystać osoba niepełnosprawna w związku z dojazdem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne .

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

KARA UMOWNA A KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w przepisach kosztów.

Kary umowne, będące następstwem niewykonania umów mogą nie stanowić kosztów uzyskania przychodów, jeśli ich poniesienie nie spełni przesłanki działania w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródeł przychodów. Pogląd ten utrwalony został w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 30.11.2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21.01.2009 r. sygn. akt I SA/Po 1369/08).

Jednocześnie podatnik musi wykazać, iż nieodstąpienie od umowy spowoduje zabezpieczenie źródła przychodów lub utratę źródła przychodów.

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

SMS'Y ZWOLNIONE Z VAT!

Minister Finansów wydał w dniu dzisiejszym rozporządzenie zwalniające z VAT charytatywne smsy. Zwolnienie z podatku VAT nie dotyczy smsów wysyłanych z telefonów na karty pre-paid. Warunkiem zwolnienia z VAT ma być m.in. prowadzenie akcji charytatywnych w ramach tzw. zbiórki publicznej.

Rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia opublikowania.

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

FAKTURA PRZESŁANA MAILEM POZWALA ODLICZYĆ VAT NALICZONY

W wyroku z dnia 20 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że podatnik ma prawo odliczyć VAT naliczony z faktur przesłanych mailem.

NSA uchylił tym samym wcześniejszy wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 maraca 2009 r. w którym WSA orzekł, że forma dokumentowania transakcji warunkuje prawo do odliczenia podatku naliczonego (a także wykazania podatku należnego).

Sprawa dotyczyła wniosku o interpretację indywidualną spółki, która zamierzała dokumenty (faktury VAT, faktury korygujące) otrzymane w postaci papierowej drogą elektroniczną (za pośrednictwem faxu lub poczty elektronicznej), lecz niebędące fakturą elektroniczną z podpisem elektronicznym, uznać za dokument uprawniający firmę do wykazania podatku naliczonego w rejestrze VAT i do odliczenia od podatku należnego wynikającego z takiego dokumentu podatku naliczonego.

Spółka zadała pytanie, czy uwzględniając w rozliczeniu VAT kwoty podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług na podstawie faktur i faktur korygujących otrzymanych drogą elektroniczną lub faksem, niebędących fakturami w postaci elektronicznej z podpisem elektronicznym, postąpi prawidłowo.

Organy podatkowe obu instancji uznały, że wystawienie kontrahentowi faktury poprzez systemy elektroniczne, bez stosowania przepisów regulujących tę materię, powoduje, że wystawione faktury nie są dokumentem wprowadzonym do obrotu prawnego. Skoro zaś nie zostały tak wprowadzone, nie mogą korzystać z ochrony prawnej, a ujawnione w nich podmioty nie są upoważnione do stosowania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, co przewiduje art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

WPIS GOŚCINNY

Rzecz taka sama, jednak części definiujące wyroków sądowych „od płota do płota”

W dwóch wydaniach Dziennika Rzeczpospolita, pierwsze z 26 kwietnia 2010 r. - dodatek Dobra Firma, a drugie z dnia 17 maja 2010 r. - dodatek Prawo co dnia, zamieszczono artykuły dotyczące dwóch wyroków sądów administracyjnych.

W pierwszym z nich pt. „Niezamortyzowane nakłady na wynajmowany lokal można sprzedać” - autorstwa p. Doroty Jaszczak opisany został wyrok WSA w Łodzi (z dnia 10.03.2010, sygn. akt I SA/Łd 7/10), w którym rozstrzygana była skarga na interpretację wydaną w przedmiocie skutków w podatku dochodowym przy sprzedaży nakładów poczynionych przez najemcę w nieruchomości zabudowanej użytkowanej na podstawie umowy najmu.

Przedmiotem interpretacji była sytuacja, w której po zakończeniu najmu nie nastąpiła fizyczna likwidacja nakładów, lecz zostały one sprzedane właścicielowi nieruchomości.

W związku z tym najemca zapytał, czy niezamortyzowana część nakładów przy ich sprzedaży stanowiła będzie dla niego koszt uzyskania przychodów. Jego zdaniem ta ich część stanowiła będzie dla niego tenże koszt, ponieważ zachodzi tu odpłatne zbycie środka trwałego powstałego z tytułu inwestycji poczynionej w obcym środku trwałym.

W uzasadnieniu wniosku o interpretację najemca dodał również, że nawet przy nieuznaniu sprzedaży nakładów za sprzedaż środka trwałego i tak niezamortyzowana część jego wartości początkowej stanowiła będzie koszt uzyskania przychodów, ponieważ wycofanie się z najmu lokalu oznacza likwidację niezamortyzowanego środka trwałego, rozumianą zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Fiskus oczywiście nie zgodził się z takim stanowiskiem – wiadomo dlaczego, bo kwota uzyskana ze sprzedaży stanowi w całości przychód, natomiast po stronie kosztowej przy nieuwzględnieniu niezamortyzowanej części nakładów będzie zero, więc podatek od dochodu ze zbycia „jak ta lala” i w należytej według fiskusa wysokości, czyli dużo.

Sąd Administracyjny w wyroku podzielił jednak zdanie najemcy uznając, iż sprzedaż nakładów w obcym środku trwałym stanowi odpłatne zbycie środka trwałego.

Jako uzasadnienie swego stanowiska sąd przywołał przepisy z art. 16 ust. 1 pkt. 1 litera b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd podzielił również zdanie najemcy w drugiej kwestii i uznał, że w opisanym przypadku dochodzi do likwidacji środka trwałego.

Uzasadniając Sąd stwierdzał, iż:

Pojęcie likwidacji w prawie podatkowym należy rozumieć szeroko, także jako powstanie szkody, czyli umniejszenie środków. Obejmuje nie tylko unicestwienie środków, ale i przypadki zaprzestania działalności i rozwiązania umowy.

Z punktu widzenia skutków w podatku dochodowym należy powiedzieć, iż wyrok ten, chociaż jeszcze nieprawomocny, jest zatem wielce korzystny dla podatników (także i dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, gdyż w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zamieszczone są regulacje o tożsamym brzmieniu jak w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych), ponieważ wynika z niego, że przez likwidację środka trwałego nie należy rozumieć tylko jego fizyczne unicestwienie.

Jest to wyrok istotny z tego względu, że fiskus uważał, iż dopiero fizyczna likwidacja środka trwałego pozwalała zaliczyć niezamortyzowaną część jego wartości początkowej do kosztów uzyskania przychodów.

Drugi z wyroków, wydany 6.05.2010 r. przez WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 373/10), opisany został w artykule pt. „Korzyść ze zwolnienia bywa wątpliwa” (autor sygnujący się inicjałami - kpt). Związany jest on również z interpretacją indywidualną, która dotyczyła skutków w podatku VAT przy nabywaniu nieruchomości zabudowanej budynkiem magazynu.

Sytuacja podatkowa transakcji dotyczyła następującego stanu faktycznego:
• W roku 2008 spółka nabyła grunt wraz z budynkiem magazynowym, który w momencie nabycia posiadał cechy towaru używanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt. 2 ustawy o VAT.

Magazyn ten zbudowany był wcześniej przez dzierżawcę gruntu, a po wygaśnięciu umowy w drodze porozumienia z właścicielem gruntu został on mu sprzedany, co zostało udokumentowane fakturą VAT z wykazanym w niej 22% podatkiem VAT – został on odliczony przez właściciela gruntu.

Właściciel sprzedając następnie grunt i budynek spółce również zastosował do niego 22% stawkę podatku VAT, a ta chcąc się upewnić czy ma prawo odliczyć tenże podatek wystąpiła z wnioskiem o interpretację. Jej zdaniem prawo takie jej przysługiwało, ponieważ jej zdaniem do transakcji nie ma zastosowania ani przepis z art. 88 ust. 3a pkt. 2 ustawy o VAT (wyłącza on prawo do odliczenia, jeżeli faktura dokumentuje transakcję zwolnioną od podatku lub niepodlegająca opodatkowaniu), ani przepis z art. 43 ust. 1 pkt. 2, który zwalnia z podatku sprzedaż towarów używanych, jeżeli przy ich nabywaniu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Fiskus nie zgodził się z takim stanowiskiem twierdząc, że „aby dostawa towarów korzystała ze zwolnienia, muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki: przedmiotem musi być towar używany i podatnikowi w stosunku do tych towarów nie przysługiwało prawo do obniżenia VAT należnego o naliczony.

Zdaniem fiskusa w opisanej sytuacji tak jednak nie było, ponieważ „właściciel stał się właścicielem budynku z mocy prawa”. W związku z tym fiskus uważał, że w przedmiotowej sytuacji „prawo do odliczenia VAT nie było związane z nabyciem budynku, tylko z rozliczeniem nakładów”.

Sąd Administracyjny rozstrzygając spór przyznał rację fiskusowi zgadzając się „z poglądem, że wydzierżawiający nieruchomość odliczył VAT w związku ze świadczeniem usługi na jego rzecz przez dzierżawcę (zwrotem nakładów), a nie z nabyciem budynku, które nastąpiło z mocy prawa". Stąd też zdaniem Sądu „dalsza sprzedaż budynku powinna być zwolniona od VAT”.

W kontekście tego wyroku (nie analizując czy sprzedaż nakładów, zmaterializowanych w postaci budynku postawionego na cudzym gruncie, należy uznać za usługę, czy też za dostawę) powiedzieć należy, iż dla skutków w podatku VAT co do zasady jest on korzystny, bo zwalnia kolejne dostawy budynku z podatku VAT.

Nie jest on niekorzystny również co do skutków w podatku dochodowym, ponieważ niemożliwy do odliczenia podatek naliczony wliczany jest do wartości początkowej środka trwałego, jakim jest budynek wybudowany na cudzym gruncie, który podlega amortyzacji.

W kontekście obu jednak wyroków zauważyć należy, że chociaż rozważany w nich przedmiot transakcji dotyczy środka trwałego należącego do podatnika VAT, to jednak wykładnia przepisów obu ustaw podatkowych idzie zupełnie w odwrotnym kierunku – przy podatku dochodowym pod uwagę brany jest bowiem budynek, a więc rzecz, natomiast dla podatku VAT na etapie transakcji pomiędzy właścicielem gruntu i dzierżawcą lub najemcą (który go pobudował) Sąd uznał, iż mamy do czynienia z usługą, chociaż w kolejnych transakcjach sprzedaży podlegał będzie budynek.

I to właśnie jest wielce dziwne, ponieważ dla celów podatku VAT towarem są budynki, niezależnie od tego, czy wzniesione były one na własnym lub na cudzym gruncie.

Należałoby zatem zadać pytanie w jakim momencie dochodzi do cudownego przeistoczenia rzeczy w usługę i w kolejności usługi w rzecz – odpowiedzi na nie raczej nie znajdzie się w przepisach ustawy o VAT (uważam również, iż racjonalnie rzecz tłumacząc nie znajdziemy jej także w przepisach dyrektywy VAT/112) – i bądź tu mądry podatniku.

doradca podatkowy