BANKOWÓZ. NA BANK CAŁKIEM BEZ VAT?

W przypadku niektórych pojazdów, zwanych pojazdami specjalnymi, przysługuje od ich nabycia prawo do odliczenia całości podatku VAT. Są to pojazdy samochodowe będące pojazdami przeznaczeń specjalnych. W załączniku wymieniającym pojazdy specjalne znajduję się także bankowóz.

Z przepisów prawa o ruchu drogowym wynika, że pojazdem specjalnym jest pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

Tylko niektóre przeznaczenia pojazdu pozwalają na odliczenia całości kwoty podatku od jego nabycia. Są to następujące przeznaczenia pojazdów specjalnych:

- agregat elektryczny/spawalniczy,
- bankowóz,
- pojazd do prac wiertniczych,
- koparka, koparko-spycharka,
- ładowarka,
- pojazd do oczyszczania dróg,
- podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
- pojazd pomocy drogowej,
- pojazd do zimowego utrzymania dróg,
- żuraw samochodowy,
- pogrzebowy.

Pojazdy te winny nadto spełniać warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów. Takie wymagania dla bankowozów przewiduje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz.U. nr 166, poz. 1128) oraz ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym z dnia 16 grudnia 2010 r. (Dz.U. nr 247, poz. 1652).

W jednej z rozstrzyganych przez Naczelny Sąd Administracyjny spraw podatnik dokonał przeróbki samochodu osobowego. W wyniku przymocowania do nadwozia w sposób trwały skrzynki pancernej, pojazd uzyskał cechy samochodu ciężarowego specjalizowanego bankowóz typu C. Podatnik uważał, że może odliczyć cały podatek naliczony od nabycia tego samochodu.

Zdaniem organów podatkowych, nie było podstaw, by stwierdzić, iż podatnikowi prowadzącemu sprzedaż paliw, artykułów wielobranżowych, przemysłowych niezbędnym był do prowadzenia działalności gospodarczej bankowóz. Brak było bowiem racjonalnego uzasadnienia, aby każdy podmiot przewożący gotówkę pochodzącą z utargu z własnej sieci handlowej musiał posiadać bankowóz, tym bardziej, że jak wynika z wyliczeń średni przychód dzienny firmy w jednym punkcie sprzedaży wynosił 12.620 zł, przy czym wielu kupujących płaciło przelewami. Dlatego organy podatkowe uznały, że spółka zakupiła samochód osobowy i nie mogła obniżyć podatku należnego o cały podatek naliczony.

Sąd uznał racje organów podatkowych w tej i kilku innych podobnych sprawach.

200 ZŁ WIĘCEJ DLA EMERYTA I RENCISTY

Emeryt i rencista od marca 2012 r. będą mogli zarobić po ok. 200 zł więcej bez ograniczenia lub zawieszenia emerytury i renty.

Od dnia 1 marca 2012 r. wzrośnie bowiem wysokość kwot przychodu, których przekroczenie powoduje zmniejszenie lub zawieszenie emerytury lub renty. Z komunikatu Prezesa GUS z dnia 9 lutego 2012 r. wynika, że przeciętne wynagrodzenie w czwartym kwartale 2011 r. wyniosło 3.586,75 zł.

Oznacza to, że kwota przychodu odpowiadająca 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia od 1 marca 2012 r. wyniesie 2.510,80 zł (obecnie 2.391,20 zł). Kwota przychodu odpowiadająca 130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wyniesie 4.662,80 zł (obecnie to 4.440,80 zł).

Świadczenie emerytalno-rentowe ulega zmniejszeniu w razie osiągania przychodu w kwocie przekraczającej 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W przypadku uzyskania przychodu w kwocie wyższej niż 130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy oraz renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, ulega zawieszeniu.

Zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wysokość przysługującej emerytury lub renty może ulec zmniejszeniu lub prawo do tych świadczeń zawieszeniu w przypadku osiągania przez świadczeniobiorcę przychodu wpływającego na uprawnienia emerytalno-rentowe powyżej określonego limitu 70% i 130%.

100% VAT DO ODLICZENIA OD PALIWA DO SAMOCHODÓW

Nie ma racji bytu ograniczenie możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do pojazdów demonstracyjnych. Tak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r. (I SA/Bk 416/11).

Dealer samochodów osobowych w niniejszej sprawie spierał się z Ministrem Finansów o to, czy samochody, które zostały zarejestrowane w wydziale komunikacji i służą okresowo jako samochody testowe do jazd próbnych, a w księgach rachunkowych stanowią towary handlowe i są sprzedawane przed upływem jednego roku, są objęte ograniczeniem dotyczącym odliczania VAT od zakupionego do nich paliwa.

Przedstawiając własne stanowisko spółka uznała swoje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT w związku z nabyciem paliwa. Zwróciła uwagę, że art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. nr 247, poz. 1652) wskazuje, że zasady związane z ograniczeniem kwoty podatku naliczonego nie dotycz,ą m.in. przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odsprzedaż tych samochodów.

Spółka podkreśliła, że samochody określone jako testowe lub demonstracyjne traktowane są jako towary handlowe i przeznaczone wyłącznie na te cele przez okres krótszy niż jeden rok. Dodała też, że nie stanowią środków trwałych firmy, nie są również prywatną własnością podatnika. Służą do jazd próbnych, a więc wykorzystywane są w podstawowej działalności gospodarczej. Zdaniem spółki, skoro przedmiotem działalności jest dalsza odsprzedaż tych samochodów, to nie mają w tym przypadku zastosowania ograniczenia w odliczaniu podatku od samochodów osobowych i niektórych innych pojazdów samochodowych.

KIEDY KORYGOWAĆ KIEDY ANULOWAĆ FAKTURĘ?

Podatnik VAT wystawia fakturę w przypadku sprzedaży towaru lub usługi oraz w przypadku otrzymania zaliczki przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi. Faktura VAT jest zatem dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki) i nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku podatkowego.

Zasadniczym sposobem poprawiania faktur VAT jest wystawienie korekty faktury lub noty korygującej. Sprawdź, kiedy możesz anulować fakturę.

Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura VAT jedynie sporządzona, a nie wprowadzona do obrotu prawnego (nie została doręczona adresatowi), nie jest zatem fakturą wystawioną w rozumieniu przepisów VAT i nie stanowi podstawy do zapłaty podatku w niej wykazanego w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

W praktyce zdarzają się jednakże sytuacje, gdy po wystawieniu faktury VAT następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy. W takiej sytuacji ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania takiej faktury VAT poprzez wystawienie faktury korygującej.

Z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 68, poz. 360), wynika, iż podstawową formą korygowania faktury jest wystawienie faktury korygującej, a w niektórych przypadkach noty korygującej.

W przypadku, gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów (zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu), podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą. Faktura korygująca powinna zawierać co najmniej:

- numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
- dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
- określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4 ww rozporządzenia, tj.:
a) imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
b) numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy,
c) numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT";
d) dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury,
- nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem;
- kwotę i rodzaj udzielonego rabatu;
- kwotę zmniejszenia podatku należnego.

Faktury korygujące powinny zawierać wyraz "KOREKTA" albo wyrazy "FAKTURA KORYGUJĄCA".
Fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Jeżeli po wystawieniu faktury VAT wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Zatem faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu.

Podkreślić należy, iż dokonanie korekty faktury jest możliwe jedynie w przypadku, gdy pierwotna faktura została wprowadzona do obrotu prawnego, tzn. została przyjęta (odebrana) przez nabywcę towaru lub usługi oraz ujęta w jego rozliczeniach. Natomiast nie ma możliwości dokonywania korekty faktury w sytuacji, gdy pierwotna faktura została wystawiona ale nie weszła do obrotu prawnego (z uwagi na to, iż nie została przekazana adresatowi), bowiem nie wywołuje wówczas żadnych skutków prawnych.

A zatem, co do zasady, korygowanie treści pierwotnie wystawionej faktury VAT powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Jednakże w sytuacji, gdy wystawiona faktura nie została wprowadzona do obrotu prawnego poprzez jej przekazanie kontrahentowi - nie ma podstaw do poprawienia błędów poprzez wystawienie faktury korygującej - wówczas istnieje możliwość anulowania tej faktury.

POTWIERDZENIE ODBIORU KOREKTY FAKTURY. WYROK ETS

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 26 stycznia 2012 r. wydał wyrok w sprawie polskich przepisów wymagających posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej dla obniżenia podatku należnego w przypadku zmiany ceny towaru lub usługi (sprAwa C‑588/10 Kraft Foods Polska S.A. p-ko Minister Finansów).

Trybunał orzekł, że wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów lub usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności co do zasady nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi.

To ta gorsza część wiadomości. Jest i druga - bardziej optymistyczna dla podatników.

Jednakże, jeżeli uzyskanie przez podatnika, będącego dostawcą towarów lub usług, tego rodzaju potwierdzenia jest w rozsądnym terminie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to nie można mu odmówić wykazania przed organami podatkowymi danego państwa członkowskiego przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.

Wyrok jest salomonowy. Jeżeli bowiem uzyskanie – w rozsądnym terminie – przez dostawcę towarów lub usług zwrotu nadwyżki podatku VAT uiszczonej na rzecz organów podatkowych na podstawie pierwotnej faktury jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, to zasady neutralności podatku VAT i proporcjonalności wymagają, by dane państwo członkowskie umożliwiło podatnikowi wykazanie przed organami podatkowymi przy użyciu innych środków, po pierwsze, że dochował on należytej staranności w okolicznościach danej sprawy celem upewnienia się, że nabywca towarów lub usług jest w posiadaniu korekty faktury i że zapoznał się z nią oraz, po drugie, że dana transakcja została w rzeczywistości zrealizowana na warunkach określonych w owej korekcie faktury.

W tym celu mogą posłużyć kopie korekty faktury i pisma z przypomnieniem skierowane do nabywcy towarów lub usług celem wysłania potwierdzenia odbioru oraz dowody zapłaty lub przedłożenie dokumentów księgowych umożliwiających określenie kwoty rzeczywiście zapłaconej na rzecz podatnika z tytułu danej transakcji przez nabywcę towarów lub usług.

STAWKA VAT NA PIELUSZKI

Sprawdź stawkę VAT na pieluszki dla niemowląt.

Pod poz. 81 załącznik nr 3 do ustawy o VAT, jako objęte stawką VAT 8% wymienia:

- ex 17.22.12.0 Podpaski higieniczne i tampony, pieluszki i wkładki dla niemowląt oraz podobne wyroby sanitarne lub wyroby odzieżowe i akcesoria odzieżowe, wykonane z masy celulozowej, papieru, waty celulozowej lub wstęg z włókien celulozowych - wyłącznie:

- podpaski higieniczne z papieru, waty celulozowej lub bibułki tissue,
- tampony higieniczne z papieru, waty celulozowej lub bibułki tissue,
- wata celulozowa, paczkowana,
- pieluszki, wkładki do pieluch i podobne artykuły sanitarne dla niemowląt,
- pieluszki i podobne artykuły sanitarne dla dorosłych.

Nie kwalifikują się do ww. pieluszki tetrowe wielorazowe, zatem muszą zostać opodatkowane stawką 23% VAT. Od dnia 1 stycznia 2012 r. wzrósł bowiem VAT na artykuły dla niemowląt. Wcześniej obowiązywała stawka obniżona, jednak Komisja Europejska zakwestionowała jej stosowanie przez Polskę, w efekcie ustawa o VAT została znowelizowana.

Poz. 3 załącznika III do dyrektywy 2006/112/WE w związku z art. 98 ust. 2 tej dyrektywy pozwala stawki obniżone stosować wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III. Załącznik nr 3 do dyrektywy wymienia w poz. 3 produkty farmaceutyczne zwykle stosowane dla ochrony zdrowia, zapobiegania chorobom oraz do celów medycznych i weterynaryjnych, łącznie z produktami używanymi do celów antykoncepcyjnych oraz higieny osobistej.

Zatem, pieluszki wielorazowe z tetry mogłyby zostać objęte stawką obniżoną VAT na tej podstawie. Najlepsza w tej sytuacji byłaby szybka nowelizacja rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT, w którym Minister Finansów obniżyłby stawkę VAT na pieluszki do 8% VAT.

PLAC DO HANDLU WĘGLEM. KIEDY REMONT A KIEDY MODERNIZACJA

Czy wymiana zniszczonej wylewki betonowej na nową kostkę brukową to jeszcze remont czy już modernizacja? Sprawdź, jak rozliczyć wydatki na remont placu służącego handlowi węglem.

Podatnik przez dłuższy czas ponosił wydatki na remont placu służącego handlowi węglem. Zastanawiał się czy ponoszone (sukcesywnie, w bieżącym roku około 18.000 zł) wydatki na remont placu służącego handlowi węglem, można zaliczyć bezpośrednio w koszty uzyskania przychodu. W wyniku wykonanych prac został przywrócony tylko pierwotny stan techniczny i użytkowy placu, a jego funkcje pozostały bez zmian. W interpretacji indywidualnej z dnia 30 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi określił sposób zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków na remont środka trwałego.

Kosztami uzyskania przychodów są, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.), koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, wydatków na ulepszenie środków trwałych, które powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Jeżeli środki trwałe ulegają ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł.

Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego w odniesieniu do remontu należy stosować definicję sformułowaną w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych, następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru.

Ulepszenie natomiast polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie (art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych kategorii prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową rekonstrukcją adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek.