DOKUMENT DOSTAWY WYROBÓW WĘGLOWYCH A FAKTURA VAT

Od dnia 2 stycznia 2012 r., w myśl przepisów unijnych, obrót wyrobami węglowymi podlega akcyzie. Jednak zdecydowana większość tego obrotu podlega zwolnieniu od tego podatku. Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym przewiduje maksymalny zakres zwolnień przewidzianych w unijnej dyrektywie.

Ze zwolnienia mogą korzystać zarówno podmioty zużywające wyroby węglowe do celów zwolnionych od akcyzy, jak i pośrednicy w obrocie tymi wyrobami, tzw. pośredniczące podmioty węglowe (podmioty prowadzące działalność gospodarczą polegającą, m.in. na sprzedaży wyrobów węglowych podlegających zwolnieniu od akcyzy).

Jakie podmioty mogą korzystać ze zwolnienie od akcyzy?

Warunkiem korzystania ze zwolnienia od akcyzy przez pośredniczące podmioty węglowe jest jedynie powiadomienie właściwego naczelnika urzędu celnego o zamiarze prowadzenia działalności w tym charakterze oraz wystawienie tzw. dokumentu dostawy i dołączenie go do przemieszczanych wyrobów węglowych.
Czemu służy dokument dostawy?

Dokument dostawy jest wystawiany tylko w przypadku przemieszczania wyrobów węglowych do ich odbiorcy. Nie wystawia się tego dokumentu w przypadku tzw. transakcji fakturowych, czyli sprzedaży bez dostarczania odbiorcy wyrobów węglowych będących przedmiotem tej sprzedaży.

Dokument dostawy nie jest dokumentem warunkującym sprzedaż węgla, tylko dokumentem warunkującym zwolnienie od podatku akcyzowego.

W przypadku sprzedaży węgla z zapłaconą akcyzą nie ma obowiązku wystawiania dokumentu dostawy.

W przypadku gdy odbiór wyrobów węglowych przez ich nabywcę następuje bezpośrednio od podmiotu sprzedającego lub w punkcie sprzedaży, potwierdzenie odbioru tych wyrobów następuje w miejscu odbioru znajdującym się u sprzedawcy, zatem nie ma konieczności późniejszego odsyłania przez nabywcę potwierdzonego dokumentu dostawy temu sprzedawcy.

Podmiot nabywający wyroby węglowe podpisując w dokumencie dostawy potwierdzenie odbioru akceptuje tym samym ich przeznaczenie uprawniające do zwolnienia od akcyzy opisane w tym dokumencie i od tego momentu ponosi odpowiedzialność za ich zużycie zgodne z tym przeznaczeniem.

ZAPASY WYROBÓW WĘGLOWYCH

Podmiot niepodlegający żadnym zwolnieniom od akcyzy, posiadający zapasy wyrobów węglowych nabyte przed dniem 2 stycznia 2012 r., zużywając te wyroby po dniu 1 stycznia 2012 r. na cele opałowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, będzie podlegał opodatkowaniu z tytułu użycia tych wyrobów na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Opodatkowanie akcyzą wyrobów przeznaczonych do celów opałowych, takich jak węgiel kamienny, brunatny i koks (tzw. wyrobów węglowych), zostało wprowadzone przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 3, poz. 11). Od dnia publikacji tej ustawy, tj. od ok. 2 lat, wiadomo było, iż ww. wyroby węglowe jako należące do grupy wyrobów energetycznych są wyrobami podlegającymi podatkowi akcyzowemu (art. 86 ust. 1 pkt 1) według stawki określonej w art. 89 ust.1 pkt 1 o podatku akcyzowym.

Jednakże stosownie do art. 18a dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Polska mogła stosować okres przejściowy do 1 stycznia 2012 r. dla dostosowania swojego krajowego poziomu opodatkowania węgla i koksu dla celów grzewczych. Z uwagi na wynegocjowany przez Polskę okres przejściowy, w art. 163 ustawy o podatku akcyzowym, przewidziano do dnia 1 stycznia 2012 r. zwolnienie od akcyzy węgla i koksu objętych pozycjami CN 2701, 2702 oraz 2704 00, przeznaczonych do celów opałowych.

Dokonana pod koniec ubiegłej kadencji Sejmu RP zmiana ustawy o podatku akcyzowym nie wprowadziła zatem opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów węglowych, bowiem opodatkowanie takie wprowadzono już w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Zmiana przepisów stanowiła jedynie naturalną konsekwencję uregulowania sytuacji podatkowej wyrobów węglowych w związku z wygaśnięciem z dniem 1 stycznia 2012 r. obowiązującego dotychczas zwolnienia od akcyzy.

Mając na względzie specyfikę obrotu ww. wyrobami węglowymi, ustawodawca, dążąc do maksymalnej redukcji obciążeń związanych z ich obrotem, zdecydował się opodatkować je na ostatnim etapie obrotu, tj. w momencie sprzedaży podmiotowi, który zużyje wyroby węglowe i nie będzie korzystał z żadnego zwolnienia ze względu na przeznaczenie.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że wprowadzenie przepisów przejściowych dotyczących zapasów wyrobów węglowych zgromadzonych przed 2 stycznia 2012 r. nie było konieczne, ponieważ wydobycie, produkcja, a także posiadanie wyrobów węglowych nie jest przedmiotem opodatkowania akcyzą.

W związku z powyższym sam fakt posiadania po 1 stycznia 2012 r. zapasów wyrobów węglowych nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego, a co za tym idzie - posiadanie wyrobów węglowych nie spowoduje, że staną się one z dniem 2 stycznia 2012 r. podatnikami akcyzy. Skoro posiadanie wyrobów węglowych nie zostało wskazane jako przedmiot opodatkowania akcyzą, nie można było także wprowadzić przepisu przejściowego zobowiązującego podmioty posiadające zapasy wyrobów węglowych do dokonania spisu z natury tych wyrobów, bowiem oznaczałoby to de facto nakładanie obowiązków podatkowych w akcyzie na podmioty niebędące jej podatnikami.

Natomiast wprowadzenie przepisów przejściowych przewidujących zwolnienie od akcyzy dla podatników zużywających po dniu 1 stycznia 2012 r. zgromadzone przed tą datą zapasy wyrobów węglowych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej byłoby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego.

W sytuacji gdy podmiot niepodlegający żadnym zwolnieniom od akcyzy, posiadający zapasy wyrobów węglowych nabyte przed dniem 2 stycznia 2012 r., zużyje te wyroby po dniu 1 stycznia 2012 r. na cele opałowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, będzie podlegał opodatkowaniu z tytułu użycia tych wyrobów na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (art. 9a ust. 2 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym).

DOSTAWA SPRZĘTU Z ADAPTACJĄ POMIESZCZEŃ

Sprzedaż sprzętu medycznego połączona z adaptacją pomieszczeń nie jest świadczeniem kompleksowym i nie może być opodatkowana jedną, preferencyjną stawką VAT. Orzekł w wyroku z dnia 16 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (I FSK 401/11).

Spółka dostarczała sprzęt medyczny opodatkowany preferencyjną stawką VAT. Adaptacja pomieszczeń polegała na przystosowaniu ich, na przykład poprzez montaż nowego okablowania i modernizacji instalacji elektrycznej, niezbędnej do bezawaryjnej eksploatacji dostarczanych urządzeń, bądź montaż klimatyzacji.

W przypadku instalacji urządzeń medycznych wykorzystujących promieniowanie rentgenowskie często niezbędne było wykonanie obowiązkowych ochron zabezpieczających przed promieniowaniem - czyli prac budowlanych polegających, np. na wyłożeniu wszystkich ścian, sufitów i podłóg płytami ochronnymi, czy np. zastosowaniu specjalistycznych okien i drzwi nieprzepuszczających promieniowania, a w przypadku rezonansu magnetycznego wmurowania w ściany specjalnej klatki (tzw. klatki Faradaya). Bez wykonania tych prac dostarczone urządzenia medyczne nie działałyby prawidłowo, a ich użycie groziłoby utratą zdrowia dla personelu i pacjentów.

Spółka wskazała, że umowy przez nią zawierane stanowią, że przedmiotem świadczenia oprócz dostawy urządzenia są inne czynności pomocnicze dla dostawy, umożliwiające właściwe użytkowanie dostarczanego urządzenia. W jej ocenie fakt opodatkowania dostawy urządzeń – wyrobów medycznych – stawką w wysokości 7% (obecnie 8%), tj. inna niż stawka właściwa dla czynności pomocniczych, które są opodatkowane stawką podatkową w wysokości 22% (obecnie 23%) - gdyby były wykonane odrębnie – nie może decydować o charakterze danej czynności i tym, czy stanowi ona jedno świadczenie, czy też składa się z kilku pojedynczych transakcji.

Organy podatkowe uznały, że dokonywana dostawa nie jest świadczeniem kompleksowym i należy opodatkować odrębnie - stawką preferencyjną urządzenia medyczne, a stawką podstawową - prace adaptacyjne.

To stanowisko poparły sądy obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył, że wskazówki kiedy określone usługi złożone należy traktować jako usługę kompleksową, a kiedy jakie odrębne usługi ze wszystkimi tego konsekwencjami wynikają z orzecznictwa ETS.

RÓŻNICE KURSOWE 2012

Sprawdź, w jaki sposób od początku bieżącego roku powinno się ustalać wartość złotową różnic kursowych w sytuacjach, w których otrzymane lub zapłacone w walutach kwoty nie są przeliczane na złote.

Różnice kursowe, jako zdarzenie istotne dla skutków w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz od osób prawnych, budziły do końca roku 2011 wiele wątpliwości co do tego, jakie kursy walut należy zastosować do ich ustalenia.

Wątpliwości te miały miejsce w sytuacjach, w których przy otrzymywaniu należności lub regulowaniu zobowiązań wyrażonych w walutach obcych nie dochodziło do faktycznego ich przeliczania na złote.

Było tak, np. gdy podatnicy posiadali rachunki bankowe prowadzone w walutach obcych, które służyły im do obsługi rozliczeń walutowych. Z uwagi zapewne na te wątpliwości ustawodawca podatkowy znowelizował brzmienie przepisów w obu ustawach o podatku dochodowym podatkowych, które obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r.

Zdawać by się zatem mogło, że od momentu wejścia w życie tejże nowelizacji zniknie problem interpretacyjny dotyczący różnic kursowych. Tym czasem okazuje się, że w niektórych publikacjach prasowych w dalszym ciągu w interesującej nas materii prezentowane są wątpliwości, co do tego, w jaki sposób należy rozumieć znowelizowane przepisy. Stąd też w ich kontekście poniżej kilka zdań, które w mojej opinii powinny wyjaśnić w jaki sposób od początku bieżącego roku powinno się ustalać wartość złotową różnic kursowych w sytuacjach, w których otrzymana lub zapłacone w walutach kwoty nie są przeliczane na złote.

DEKLARACJA NA PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI

Deklarację (osoby prawne) lub informację (osoby fizyczne) na podatek od nieruchomości podatnicy mają obowiązek złożyć na formularzu o określonym urzędowo wzorze. Złożenie deklaracji na innym formularzu traktowane jest jak niezłożenie wymaganej deklaracji.

Podatnik jest zobowiązany do sporządzenia deklaracji na podatek od nieruchomości na formularzu obowiązującym na terenie gminy właściwej miejscowo ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Za deklarację na podatek od nieruchomości sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru można uznać jedynie deklarację sporządzoną według wzoru uchwalonego przez radę gminy i obowiązującego na terenie danej gminy.

Jeżeli przepis prawa nakłada na podatnika obowiązek złożenia deklaracji na formularzu według ustalonego wzoru a deklaracja ta zostanie złożona na innym formularzu, to należy uznać, iż podatnik nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i deklaracji nie złożył.

Nie ma jednego ogólnie obowiązującego wzoru formularza w podatku od nieruchomości. To rada gminy określa, w drodze uchwały, wzory formularzy; w formularzach zawarte będą dane dotyczące podmiotu i przedmiotu opodatkowania niezbędne do wymiaru i poboru podatku od nieruchomości.

Złożenie deklaracji na formularzu według wzoru innego niż ustalony uchwałą rady gminy nie stanowi wypełnienia obowiązku z art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Złożenie przewidzianej w tym przepisie deklaracji oznacza złożenie deklaracji na podatek od nieruchomości zgodne z wzorem ustalonym przez radę gminy. W rezultacie zadeklarowanie przez określonego podatnika podatku od nieruchomości danych dotyczących przedmiotu opodatkowania umożliwiających wymiar i pobór podatku na formularzu niezgodnym z wzorem ustalonym przez radę gminy nie jest wywiązaniem się z obowiązku złożenia deklaracji.

Upoważnia to organ podatkowy na podstawie art. 274a §1 Ordynacji podatkowej do wezwania podatnika do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości na formularzu zgodnym z wzorem ustalonym przez radę gminy. Dalszą konsekwencją nie wywiązania się z obowiązku złożenia deklaracji jest odpowiedzialność karna określona w art. 56 §4 Kodeksu karnego skarbowego.

Przepis ten bowiem uznaje za wykroczenie skarbowe zachowanie podatnika, który pomimo ujawnienia przedmiotu lub podstawy opodatkowania, nie składa wymaganych prawem deklaracji. Natomiast podanie dodatkowo w deklaracji na podatek od nieruchomości danych dotyczących podatnika i podatku sporządzonej na obowiązującym wzorze deklaracji danych dotyczy podatnika i podatku, jeszcze innych, nie wymaganych przez ten wzór nie jest podstawą do stwierdzenia, że podatnik nie wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji na obowiązującym wzorze. To samo dotyczy także wzoru informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

ZASADY ORGANIZOWANIA LOTERII FANTOWYCH

W piśmie z dnia 28 grudnia 2011 r. Minister Finansów (SPS-023-185/11) wypowiedział się w sprawie nowych zasad organizowania loterii fantowych. Sprawdź kiedy nie jest już konieczne uzyskanie pozwolenia na urządzenie loterii fantowych i kto może dokonać ekspertyzy losów lub innego dowodu udziału w grze lub kartonu.

Z dniem 14 lipca 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 134, poz. 779), która znowelizowała ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) w zakresie urządzania loterii fantowych. W wyniku ww. nowelizacji ustawy zostały wprowadzone uproszczone zasady urządzania loterii fantowych i gry bingo fantowe, w których wartość puli wygranych nie przekracza kwoty bazowej, o której mowa w art. 70 ustawy o grach hazardowych (tzw. małe loterie fantowe i gra bingo fantowe).

Kwota bazowa dla danego roku kalendarzowego jest równa kwocie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku, w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego w obwieszczeniu prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Statystycznego. W 2011 r. kwota bazowa wynosi 3.394,58 zł, natomiast w 2012 r. kwota bazowa wynosi 3.560,83 zł.

Loterie fantowe i gra bingo fantowe, w których wartość puli wygranych jest większa od kwoty bazowej, organizowane są na ogólnych zasadach przewidzianych w ww. ustawie o grach hazardowych.

W świetle przepisów znowelizowanej ustawy małe loterie fantowe lub gra bingo fantowe mogą być urządzane przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej po dokonaniu ich zgłoszenia (art. 7 ust. 1a). Tym samym uzyskanie zezwolenia na urządzanie takich gier nie jest już wymagane.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 i 3 ustawy o grach hazardowych zgłoszenie powinno zawierać:

- określenie rodzaju gry;
- nazwę i status prawny podmiotu zgłaszającego, a w przypadku spółek handlowych również numer w Krajowym Rejestrze Sądowym;
- dane osobowe (imiona, nazwiska, obywatelstwo, miejsce zamieszkania, rodzaj oraz serię i numer dokumentu tożsamości) osób zarządzających podmiotem oraz reprezentujących podmiot zgłaszający;
- określenie obszaru, na którym planowane jest urządzenie gry;
- określenie czasu, w którym planuje się urządzenie gry;
- dokładne wyznaczenie celu, na który przeznacza się dochód z urządzanej gry;
- określenie planowanej wielkości sprzedaży losów lub kartonów;
- zobowiązanie wypłacalności nagród;
- regulamin gry;
- oświadczenie o legalności źródeł pochodzenia kapitału zakładowego, środków finansowych lub innego majątku przeznaczonego na urządzenie loterii fantowej lub gry bingo fantowe;
- oświadczenie o niezaleganiu z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, należności celnych oraz składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne;
- wzór losu, innego dowodu udziału w grze lub kartonu;
- oświadczenie osób fizycznych zarządzających podmiotem oraz reprezentujących podmiot zgłaszający, że nie były skazane za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Do zgłoszenia loterii fantowej lub gry bingo fantowe, w których wartość puli wygranych nie przekracza kwoty bazowej, dołącza się oświadczenie osoby nadzorującej oraz osoby bezpośrednio prowadzącej tę grę o znajomości przepisów ustawy w zakresie, odpowiednio, loterii fantowych lub gry bingo fantowe. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy osoby te zostały zwolnione z obowiązku posiadania świadectw zawodowych.

KILOMETRÓWKA 2012

Nadal nie ma zmiany w kilometrówkach.

Nie wiadomo co z nową wysokością stawek ryczałtu na samochód. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powinien był wydać do końca 2011 r. rozporządzenie podwyższające wysokość stawek kilometrówki na 2012 r.
Wysokość stawki ryczałtu za 1 km przebiegu pojazdu w 2012 r. miała ulec zmianie, zgodnie z planami legislacyjnymi Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Jednak do tej pory Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie wydał nowelizacji rozporządzenia w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów słuzbowych samochodów osobowch, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy.

Stawka ryczałtu za 1 km przebiegu pojazdu miała się zmienić z dniem 1 stycznia 2012 r. wynosić:

* dla pojazdów do 900 cm3 - 0,97 zł
* od 900 cm3 - 1,01 zł,
* motocykl - 0,92 zł,
* motorower - 0,81.