Zmiany w VAT 2013

Z dniem 1 stycznia 2013 r. zaczęły obowiązywać ważne zmiany zarówno przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), jak i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie.

Od dnia 1 stycznia 2013 r. wchodzą w życie zmiany dotyczące zasad fakturowania.

Zmiany te wprowadza rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie przesyłania faktur w formie elektronicznej, zasad ich przechowywania oraz trybu udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

ZMIANA CENY. DOKUMENTUJESZ FAKTURĄ

Jeżeli po zakończeniu produkcji danego towaru okaże się, że rzeczywiste koszty jego produkcji przewyższają koszty założone, podwyższenie ceny sprzedaży tego towaru udokumentowane fakturą korygującą powinno być wykazane w deklaracji za okres, w którym dokonano korekty, to znaczy skalkulowano nową wyższą cenę uwzględniającą te okoliczności.

Tak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. (I FSK 850/11).

Sama świadomość możliwości zmiany ceny (in plus lub in minus) w zależności od rzeczywistych kosztów produkcji, nie jest równoznaczna z możliwością określenia, w czasie kalkulowania ceny produktu ex ante, jej wysokości odpowiadającej tymże rzeczywistym kosztom produkcji. Gdyby bowiem taka możliwość istniała, producent nie miałby potrzeby weryfikowania tych założonych pierwotnie kosztów w oparciu o rzeczywiste.

Te ujawnić się mogą dopiero po określonym cyklu produkcyjnym, a zatem jako zaistniałe po dokonaniu sprzedaży towaru, nie mogły być uwzględnione w momencie tej sprzedaży, dokonanej z uwzględnieniem ceny skalkulowanej jedynie na podstawie kosztów założonych. W takim zaś przypadku podatnik nie ma obowiązku rozliczać faktury korygującej zwiększającej cenę w miesiącu, w którym wykazał pierwotny obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży towaru.

Reasumując, przepisy art. 29 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT należy tak interpretować, że w sytuacji gdy po zakończeniu produkcji danego towaru okaże się, że rzeczywiste koszty jego produkcji przewyższają koszty założone, podwyższenie ceny sprzedaży tego towaru udokumentowane fakturą korygującą powinno być wykazane w deklaracji za okres, w którym dokonano korekty, to znaczy skalkulowano nową wyższą cenę uwzględniającą te okoliczności.

SAMOCHÓD DEMONSTRACYJNY. PALIWO A VAT

Podatnikowi prowadzącemu działalność, której przedmiotem jest odprzedaż samochodów, nie przysługuje prawo do odliczania w pełnej wysokości podatku naliczonego przy nabyciu każdego samochodu i pojazdu samochodowego, jak również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu paliw służących do napędu wszystkich samochodów wykorzystywanych przez niego do opodatkowanej działalności gospodarczej.

Sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami, nie jest wystarczającą przesłanką, pozwalającą na odliczenie pełnej kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia ww. samochodów i pojazdów.

Do nabycia takiego uprawnienia konieczne jest równoczesne przeznaczenie danego, konkretnego samochodu do odprzedaży. Ustawodawca wiąże konkretne samochody osobowe - w przypadku, których przysługuje odliczenie podatku naliczonego - z ich odprzedażą przez podmiot.

W konsekwencji, zdaniem organów podatkowych, nie ma znaczenia, że podatnik prowadzi działalność w przedmiocie handlu samochodami. Istotne jest to, iż przepis stanowi o nabywanym przez podatnika samochodzie.

Zatem ustawodawca koncentruje się na przedmiocie, a nie podmiocie. Przepis art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej, nie może mieć więc zastosowania do sytuacji, gdy nabywane samochody i pojazdy są wykorzystywane do celów innych niż odprzedaż.

STAWKA VAT NA REMONT OŚRODKÓW WYCHOWAWCZYCH

Obniżona stawka VAT może mieć zastosowanie jedynie w przypadku tych obiektów, których głównym celem jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych.

Każdy obiekt budowlany klasyfikowany jest zgodnie z jego przeważającym przeznaczeniem przy uwzględnieniu charakteru technicznego obiektu, zgodnie z zasadami metodycznymi obowiązującej od 1 stycznia 2000 r. Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. nr 112, poz. 1316 z późn. zm.).

Budynki dzielą się na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem.

Jeżeli zatem budynek przeznaczony na młodzieżowy ośrodek wychowawczy jest budynkiem, w którym ponad 50% powierzchni przeznaczone jest na cele mieszkalne, wtedy mieści się w zakresie klasy PKOB 1130: Budynki zbiorowego zamieszkania.

Natomiast w kwestii stosowania stawki podatku dla usług remontu budynków przeznaczonych na młodzieżowe ośrodki wychowawcze Minister Finansów uważa, że ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. z 2011 r. Dz.U. nr 177, poz. 1054) umożliwia stosowanie stawki obniżonej w wysokości 8% w przypadku dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (art. 41 ust. 12-12c ww. ustawy).

USŁUGI CATERINGOWE. STAWKA VAT

Usługa cateringowa opodatkowana jest 8% stawką podatku VAT, natomiast dostawa towaru - kawy, herbaty, wody mineralnej podlega opodatkowaniu stawką 23% VAT.

Tak wynika z interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 4 lipca 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (IPTPP2/443-308/12-5/AW).

W myśl §7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 73, poz. 392 z późn. zm.), podstawową stawkę podatku VAT obniża się do wysokości 8% dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia.

W poz. 7 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia, zawierającego listę towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku do wysokości 8%, wymienione zostały usługi związane z wyżywieniem (PKWiU ex 56), z wyłączeniem sprzedaży:

- napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%,
- napojów alkoholowych będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość alkoholu przekracza 0,5%,
- kawy i herbaty (wraz z dodatkami),
- napojów bezalkoholowych gazowanych,
- wód mineralnych,
- innych towarów w stanie nieprzetworzonym opodatkowanych stawką, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

DYWIDENDA W FORMIE RZECZOWEJ

W przypadku przekazania na rzecz wspólników dywidendy w formie niepieniężnej, po stronie spółki powstanie obowiązek w podatku VAT.

Tak uznał w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (I SA/Wr 517/12).

Sąd tym samym przyznał rację Ministrowi Finansów, który w interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek spółki uznał, że wypłata dywidendy w postaci rzeczowej podlega opodatkowaniu VAT.

USŁUGI LIKWIDACJI SZKÓD KOMUNIKACYJNYCH

Usługi techniczne wykonywane w ramach likwidacji szkód ubezpieczeniowych nie są objęte zwolnieniem od podatku VAT wskazał Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 20 lipca 2012 r. (PT1/033/1/2/EFU/2012/PT-304).

Świadczone dla zakładów ubezpieczeniowych czynności ustalania przyczyn i okoliczności zdarzeń losowych, jak również ustalania wysokości szkód oraz rozmiaru odszkodowań oraz innych świadczeń należnych uprawnionym z umów ubezpieczenia, a także wypłacania odszkodowań i innych świadczeń należnych z tych umów, pomimo że w rozumieniu przepisów ustawy o działalności ubezpieczeniowej są traktowane jak czynności ubezpieczeniowe, nie mogą być uznane za usługi ubezpieczeniowe podlegające zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

W przypadku jednak, gdy takie czynności byłyby wykonywane przez podmiot działający jako ubezpieczyciel w ramach umowy zawartej z podmiotem objętym ochroną, podlegałyby zwolnieniu od podatku na podstawie tego przepisu.

USŁUGI KSZTAŁCENIA ZAWODOWEGO ZWOLNIONE Z VAT

Minister Finansów wyjaśnił kwestię zwolnienia z VAT usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania (interpretacja z dnia 15 czerwca 2012 r. PT4/033/2-3/9/EFU/2012/PT-298).

Od dnia 1 stycznia 2011 r. zwolnieniem z podatku objęte są usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT, finansowane w całości ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawa towarów ściśle z tymi usługami związane.

Jednocześnie przepisem §13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 73, poz. 392 ze zm.) zwolniono z podatku VAT usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Jeśli podatnik uzyska dofinansowanie ze środków publicznych, którego nie będzie mógł powiązać zgodnie z ww. zasadami z konkretną usługą szkoleniową (gdyż nie będzie ona stanowić dopłaty wpływającej bezpośrednio na jej cenę), a oprócz tego z tytułu świadczenia tej usługi otrzyma wynagrodzenie od usługobiorcy (np. kwoty wkładu własnego od pracodawcy kierującego swoich pracowników na szkolenie), usługa ta nie będzie korzystać ze zwolnienia z VAT.

PREMIA DLA KONTRAHENTA JAK RABAT

Wypłata kontrahentowi premii pieniężnej z tytułu osiągnięcia określonej wielkości sprzedaży lub terminowości regulowania należności stanowi rabat w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, zmniejszający podstawę opodatkowania. Sąd wskazał też, że nie ma w ustawie o VAT przepisu, na podstawie którego można byłoby karać za brak korekty faktury po udzieleniu premii.

Zagadnienie to przez wiele lat budziło poważne wątpliwości, zarówno sądy jak i organy podatkowe prezentowały wszystkie możliwe rozwiązania w swoich rozstrzygnięciach. Ministerstwo Finansów dwukrotnie zmieniało stanowisko w tej sprawie, najpierw uznając, że premia pieniężna jest wynagrodzeniem za usługę i należy ją udokumentować fakturą VAT.

W końcu przyjęto rozsądną kwalifikację tego zdarzenia uznając, że ani w polskich, ani w unijnych przepisach nie ma definicji rabatu.

Rabat w swoim znaczeniu gospodarczym nie różni się niczym od premii pieniężnej, skoro jego celem jest zmotywowanie kontrahenta do dalszego robienia interesów z podatnikiem udzielającym premii. Ponadto premia nie jest niczym innym, jak zwrotem części wcześniej zapłaconego wynagrodzenia i bezspornie da się powiązać z dokonanymi dostawami towarów.

Zatem jeśli podatnik zechce nagrodzić kontrahenta premią pieniężną za określony wolumen zakupów lub terminowe regulowanie zapłaty za nabyty towar będzie musiał w ewidencji księgowej powiązać określone dostawy z przyznanymi premiami pieniężnymi.

Premie i rabaty z tytułu osiągnięcia określonej wielkości sprzedaży lub terminowości regulowania należności będą musiały być bowiem dokumentowane odpowiednimi korektami.

Tak uznał Naczelny Sąd Administracyjne w składzie siedmiu sędziów w dniu 25 czerwca 2012 r. w uchwale (I FPS 2/12), w której odniósł się do sposobu rozliczania na gruncie VAT premii pieniężnych z tytułu osiągnięcia określonej wielkości sprzedaży lub terminowości regulowania należności.

TEKST JEDNOLITY PRAWO DEWIZOWE

Jest tekst jednolity ustawy z dnia 27 lipca 201 r. Prawo dewizowe (Dz.U. 141, poz. 1178).

Tekst jednolity znajduje się w Dz.U. z 2012 poz. 826, jendak nie obejmuje art. 43 - 54 i art. 56.

PEŁNOMOCNICTWO W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM

Ministerstwo Gospodarki chce tak zmienić przepisy aby wynikało z nich jasno, że do załatwienia wszelkich spraw podatkowych wystarczy złożenie jednego ogólnego pełnomocnictwa. Byłoby to niezwykle wygodne dla podatników.

Niektóre organy podatkowe domagają się składania kilku pełnomocnictw od tego samego pełnomocnika, w toku postępowania podatkowego, nawet dla każdej czynności - pomimo, że zostało udzielone pełnomocnictwo ogólne.

Od każdego pełnomocnictwa płacimy 17 zł opłaty skarbowej do urzędu gminy czy miasta. Niby niewiele, a jednak. Może się wydawać, że gra niewarta świeczki.

Jednak czasem, niemający oparcia w przepisach, wymóg złożenia kolejnego pełnomocnictwa w postępowaniu odwoławczym, może skomplikować lub uniemożliwić postęp w rozstrzyganej sprawie, nie wspominając o kosztach.

Zgodnie z art. 136 Ordynacji podatkowej, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu.

Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne (art. 127 Ordynacji podatkowej). Przepis ten wskazuje wyraźnie, że dla postępowania podatkowego przewidziane są dwie instancje. Oznacza to, iż strona postępowania niezadowolona z rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji może zwrócić się w odwołaniu do organu podatkowego drugiej instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o rozpatrzenie swojej sprawy.

PRZYCHODY WSPÓLNIKÓW W SPÓŁCE

W celu określenia przychodów poszczególnych wspólników z udziału w spółce komandytowo-akcyjnej należy określić w pierwszej kolejności udział tych wspólników w tej spółce.

Proporcję bowiem, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala się w stosunku do przysługującego wspólnikowi udziału w zyskach spółki komandytowo-akcyjnej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2012 r., I SA/Po 878/11).

Zatem dla celów podatkowych punktem wyjścia dla określenia przychodów z udziałów w spółce będzie treść umowy spółki, z której winny wynikać zasady udziału w zyskach i stratach, jakich stosowanie przyjęli dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej jej wspólnicy.

W celu określenia przychodów poszczególnych wspólników z udziału w spółce komandytowo-akcyjnej w zgodzie z treścią wskazanych przepisów należy określić w pierwszej kolejności udział tych wspólników w tej spółce. Proporcję bowiem, o której mowa w powołanym art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustala się w stosunku do przysługującego wspólnikowi udziału w zyskach spółki komandytowo-akcyjnej.

Zatem dla celów podatkowych punktem wyjścia dla określenia przychodów z udziałów w spółce będzie treść umowy spółki, z której winny wynikać zasady udziału w zyskach i stratach, jakich stosowanie przyjęli dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej jej wspólnicy.

W świetle powyższego należy uwzględnić fakt, że zmiany postanowień umowy spółki osobowej wymagają zasadniczo zgody wszystkich wspólników (art. 9 Kodeksu spółek handlowych), a zmiany w umowie spółki komandytowo-akcyjnej, np. dotyczące przystąpienia do spółki nowych wspólników, obowiązują od momentu wyrażenia przez wszystkich wspólników spółki zgody na dokonanie określonych zmian.

UBEZPIECZENIE OC, AC, NNW SAMOCHODÓW DEMONSTRACYJNYCH

Wydatki związane z ubezpieczeniem komunikacyjnym tzw. samochodów demonstracyjnych zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów. Potwierdza to Minister Finansów (interpretacja ogólna z dnia 12 czerwca 2012 r., DD2/033/31/PMN/12/260).

Samochody demonstracyjne do jazd próbnych w celu zaprezentowania potencjalnemu nabywcy ich walorów użytkowych, nabywane przez dealera do sprzedaży w stanie nieprzetworzonym, stanowią rzeczowy majątek przedsiębiorstwa. Przychód ze sprzedaży tych samochodów jest przychodem z działalności gospodarczej. Nie ma zatem przeszkód, aby do kosztów podatkowych zaliczać wydatki poniesione na ubezpieczenie tych samochodów, zarówno obowiązkowe, jak i dobrowolne.

Jednakże, Minister Finansów wskazuje, że wydatki związane z ubezpieczeniem samochodów osobowych zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem treści przepisu art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

UKRYTA DYWIDENDA W KOSZTACH WYNAGRODZEŃ

Wypłaty na rzecz wspólników spółki są często kontrolowane przez urząd kontroli skarbowej pod kątem ukrytej dywidendy. Wypłaty takie nie tylko zawyżają koszty uzyskania przychodów spółki, ale także stanowią działanie na szkodę spółki oraz naruszenie przepisów Kodeksu pracy.

Wypłaty z zysku w spółkach kapitałowych (podobnie dotyczy to spółdzielni), podlegają jednokrotnie opodatkowaniu, jeśli przyjmą postać tzw. ukrytej dywidendy.

Taka wypłata może nastąpić również w formie ukrytej dywidendy, która podlegać będzie tylko jednokrotnemu opodatkowaniu. Przez ukrytą dywidendę rozumie się zmniejszenie majątku spółki kapitałowej lub uniemożliwienie jego zwiększenia, na podstawie umowy spółki, oddziałujące na wysokość jej dochodu i niepozostające w żadnym związku z otwarcie dokonanym podziałem zysku.

Polski ustawodawca nie posługuje się tym pojęciem, nie sformułował jego definicji, ale wskazuje przypadki mogące mieć taki charakter i aby im zapobiec w art. 16 ust. 1 pkt 38 i 38a ustawy o podatku od osób prawnych, wyklucza możliwość zaliczenia w koszty uzyskania przychodów:

- wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz udziałowców (akcjonariuszy) lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego;
- wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji;

Tak więc, ukryta dywidenda występuje najczęściej w postaci wszelkiego rodzaju świadczeń, które mogą otrzymać wszyscy lub niektórzy wspólnicy spółki, np. wypłat niewspółmiernie wysokiego wynagrodzenia za nadgodziny lub udzielenia pożyczek na warunkach odbiegających od rynkowych.

PALIWO DO SAMOCHODU DEMONSTRACYJNEGO

Podatnikowi prowadzącemu działalność, której przedmiotem jest odprzedaż samochodów, nie przysługuje prawo do odliczania w pełnej wysokości podatku naliczonego przy nabyciu każdego samochodu i pojazdu samochodowego, jak również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu paliw służących do napędu wszystkich samochodów wykorzystywanych przez niego do opodatkowanej działalności gospodarczej.

Tak uważa Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi (interpretacja indywidualna z dnia 18 maja 2012 r., IPTPP4/443-121/12-5/BM).

Zdaniem organu podatkowego, nie ma znaczenia, że podatnik prowadzi działalność w przedmiocie handlu samochodami. Istotne jest to, iż przepis stanowi o nabywanym przez podatnika samochodzie.

Zatem ustawodawca koncentruje się na przedmiocie, a nie podmiocie. Przepis art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. a ustawy nowelizującej, nie może mieć więc zastosowania do sytuacji, gdy nabywane samochody i pojazdy są wykorzystywane do celów innych niż odprzedaż.

Jeżeli konkretne samochody i pojazdy samochodowe zostały nabyte do wykorzystania ich na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, np. w charakterze samochodów testowych/demonstracyjnych, to z tytułu ich nabycia podatnikowi nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku.

DOTACJA, SUBWENCJA, DOPŁATA

W sytuacji gdy podatnik, w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję, czy też inną dopłatę o podobnym charakterze), wpływające bezpośrednio na cenę towaru lub usługi, "uzupełnia" ono podstawę opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia.

Natomiast dotacje czy subwencje (np. dotacja ze środków unijnych) niemające bezpośredniego wpływu na cenę czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, nie stanowią obrotu w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), czyli nie zwiększają podstawy opodatkowania podatkiem VAT.

Dla określenia zatem, czy dane dotacje, subwencje lub też inne dopłaty o podobnym charakterze, składają się czy też nie składają się na obrót (wchodzą czy nie wchodzą do podstawy opodatkowania) istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania.

Od dnia 1 stycznia 2011 r., zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 226, poz. 1476), zwolnieniem od podatku objęte są usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych oraz świadczenie usług i dostawa towarów ściśle z tymi usługami związane.

VAT W IMPORCIE. DŁUŻSZY TERMIN DO ROZLICZENIA

Wydłużenie terminu dla rozliczania VAT od importu planuje Ministerstwo Gospodarki. Projekt ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce z takimi zmianami znajduje się w konsultacjach międzyresortowych.

Obecnie termin płatności podatku VAT z tytułu importu jest bardzo restrykcyjny i wynosi tylko 10 dni od dnia powiadomienia zobowiązanego przez organ celny o wysokości należności podatkowych i celnych (art. 33 ust. 4 ustawy o VAT).

Nowe przepisy mają wejść w życie od dnia 1 stycznia 2013 r.

PRACOWNIK CZŁONKIEM ZARZĄDU

Pracownik może zostać powołany uchwałą wspólników do pełnienia funkcji członka zarządu.

Czy wypłata wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu na podstawie powołania w takim wypadku, stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne oraz czy z tytułu udziału w posiedzeniach zarządu powinny być odprowadzane składki na ubezpieczenia społeczne?

Ubezpieczeniom społecznym oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu podlega obowiązkowo osoba, która posiada tytuł do ubezpieczeń, a wśród wymienionych tytułów nie ma członkostwa w zarządach osób prawnych (ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm).

Członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, nie jest to zatem powołanie wynikające z art. 68 Kodeksu pracy, a zatem nie stanowi tytułu do objęcia ubezpieczeniami.

Nie ma znaczenia fakt dodatkowego świadczenia przez ww. osoby usług na podstawie umowy zlecenia. Członkowie zarządu podlegają ubezpieczeniom z tytułu wykonywanej umowy zlecenia, natomiast powołanie nie stanowi tytułu do ubezpieczeń i w związku z tym, nie następuje zbieg tytułów do ubezpieczeń.

ŻONA WSPÓLNIKA. SKŁADKI ZUS

Czy żona wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zatrudniona w tejże spółce na podstawie umowy o pracę podlega ubezpieczeniom społecznym jako pracownik.

Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.), podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polski są pracownikami; za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ww. ustawy - jeżeli pracownik spełnia kryteria określone dla osób współpracujących, dla celów ubezpieczeń społecznych jest traktowany jako osoba współpracująca.

Natomiast stosownie do ustępu 11 powyższego artykułu, za osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność, uważa się małżonka, dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione, rodziców, macochę i ojczyma oraz osoby przysposabiające, jeżeli pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują przy prowadzeniu tej działalności.

Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.), zgodnie z którymi pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, natomiast pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

ZUS WSPÓLNIKA SPÓŁKI KOMANDYTOWO-AKCYJNEJ

Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.).

Katalog osób podlegających obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym określono w art. 6 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Dla rozstrzygnięcia obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym konieczne jest ustalenie czy dana osoba posiada jeden z tytułów ubezpieczenia określonych tym przepisem. Stosownie do art. 8 ust. 6 pkt 4 ww. ustawy, za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się, m.in. wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej i akcyjnej.

Zgodnie z art. 125 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 94, poz. 1037 z późn. zm.), spółka komandytowo-akcyjna jest spółką osobową mającą na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik (komplementarusz) odpowiada bez ograniczenia, a co najmniej jeden wspólnik jest akcjonariuszem.

Ponadto, w sprawach dotyczących spółki komandytowo-akcyjnej w zakresie: stosunku prawnego komplementariuszy, zarówno między sobą, wobec wszystkich akcjonariuszy, jak i wobec osób trzecich, a także do wkładów tychże wspólników do spółki, z wyłączeniem wkładów na kapitał zakładowy - mają zastosowanie odpowiednio przepisy dotyczące spółki jawnej, a w pozostałych sprawach - odpowiednio przepisy dotyczące spółki akcyjnej, a w szczególności przepisy dotyczące kapitału zakładowego, wkładów akcjonariuszy, akcji, rady nadzorczej i walnego zgromadzenia.