NIEOBOWIĄZKOWA OPIEKA MEDYCZNA PRACOWNIKA

Ministerstwo Finansów nie znajduje uzasadnienia do zmiany obecnego stanu prawnego w zakresie dotyczącym finansowania pracownikom przez pracodawców nieobowiązkowej opieki medycznej. Tak wynika z odpowiedzi Macieja Grabowskiego, podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansówna, interpelację poselską z dnia 29 kwietnia 2010 r.

Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 marca 2010 r., skierował tą kwestię do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA.

Tzw. abonamenty medyczne obejmujące opieką medyczną pracowników, czasem wraz z członkami ich rodzin lub opłacanie składek ubezpieczenia zdrowotnego w firmach ubezpieczeniowych pozwalają pracodawcom poniesione wydatki na sfinansowanie opieki medycznej dla pracowników zaliczyć w koszty uzyskania przychodów.

Od dnia 1 stycznia 2007 r. nie obowiązuje ograniczenie dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie kosztów świadczeń zdrowotnych, do których ponoszenia zobowiązują pracodawcę przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw.

Nowelizacja w tym zakresie objęła zarówno ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych. Dlatego też w obecnym stanie prawnym pracodawca ponoszący wydatki na zapewnienie opieki zdrowotnej pracowników zarówno tej o charakterze obowiązkowym (np. medycyna pracy), jak i wykraczającej poza ten zakres, może zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów.

Po stronie pracowników natomiast wartość wykupionej przez pracodawcę opieki medycznej wykraczającej poza obszar określony w przepisach Kodeksu pracy i innych ustaw stanowi nieodpłatne świadczenie będące przychodem ze stosunku pracy.

Więcej szczegółowych informacji na ten temat otrzymasz pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

CZY I JAK OPODATKOWAĆ NIANIĘ?

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera w tej materii precyzyjne regulacje.

Opodatkowanie dochodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne reguluje ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

W przypadku niani lub pomocy domowej można mówić o dwóch źródłach przychodu, którymi są:
1) stosunek pracy,
2) działalność wykonywana osobiście w ramach umowy zlecenia i umowy o dzieło zawartej z podmiotem gospodarczym, jeżeli praca niani czy pomocy domowej jest wykonywana za pośrednictwem tego podmiotu, np. agencji.

Podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym stanowi dochód podatnika (przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu), przy czym podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwotę składek na ubezpieczenie społeczne zapłaconych przez podatnika. Ponadto podstawa ta może być zmniejszona, jeżeli podatnik poniósł w roku podatkowym wydatki enumeratywnie wymienione w art. 26 ustawy PIT, które uprawniają do odliczenia.

Koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy wynoszą:

- 111,50 zł, a za rok podatkowy nie więcej niż 1335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku pracy,

- nie mogą przekroczyć łącznie 2002,05 zł za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy,

- 139,06 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1668,72 zł, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę,

- nie mogą przekroczyć 2502,56 zł za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

Koszty uzyskania przychodu z tytułu działalności wykonywanej osobiście w ramach umowy zlecenia i umowy o dzieło wynoszą 20% przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe.

Od przedmiotowych dochodów pobierane są w trakcie roku podatkowego zaliczki na podatek. Poboru zaliczki od przychodów ze stosunku pracy dokonuje płatnik, czyli pracodawca.

Przy umowie zlecenia zobowiązanym do poboru zaliczki jest jedynie zleceniodawca będący osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub inną jednostką organizacyjną.

Pobraną zaliczkę na podatek płatnicy przekazują do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaliczka została pobrana do urzędu skarbowego właściwego ze względu ma miejsce siedziby (lub miejsce zamieszkania, jeżeli płatnik jest osobą fizyczną).

Jeżeli pracownik przed dniem 10 stycznia roku następującego po roku podatkowym złoży oświadczenie upoważniające pracodawcę do rozliczenia podatku za pracownika (PIT-12), pracodawca jest obowiązany do sporządzenia i przekazania – do końca lutego następującego po roku podatkowym – podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, rocznego obliczenia podatku (PIT-40), które traktuje się na równi z zeznaniem podatkowym.

Jeżeli pracownik oświadczenia takiego nie złoży, pracodawca do końca lutego następującego po roku podatkowym przekazuje podatnikowi i urzędowi skarbowemu roczną informacje podatkową PIT-11. W przypadku umów zlecenia płatnik sporządza wyłącznie roczną informację PIT-11.

Podatnicy, których nie rozliczył płatnik-pracodawca, obowiązani są do złożenia rocznego zeznania podatkowego i do wpłacenia różnicy między podatkiem należnym wynikającym z zeznania a kwotą zaliczek pobranych i wpłaconych przez płatnika.

W przypadku umów zlecenia zawieranych między osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej nie występuje płatnik. Przychody z tego tytułu zaliczane są do przychodów z tzw. innych źródeł. Z tych też względów osoba fizyczna (niania czy pomoc domowa) powinna całe przedmiotowe dochody wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym. Dochody z omawianych tytułów są opodatkowane przy zastosowaniu dwustopniowej skali podatkowej.

Osoba wykonująca usługę opieki nad dzieckiem lub pomocy w domu może ją wykonywać także w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Za działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową usługową, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dochód z działalności gospodarczej opodatkowany jest:
1) na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej;
2) według jednolitej 19-procentowej stawki podatku;
3) ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2000 r. Nr 144, poz. 930 z późn. zm);
4) kartą podatkową na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym
podatku.

Chcesz wiedzieć więcej, napisz do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

KOSZTY DOJAZDU PRACOWNIKÓW DO PRACY SFINANSOWANE PRZEZ PRACODAWCĘ

Zdaniem Ministra Finansów, otrzymane od pracodawcy świadczenie w postaci dofinansowania kosztów dojazdu do i z miejsca pracy, gdy pracodawca zna liczbę i tożsamość osób, dla których wykupuje miejsce w środku transportu przewoźnika, stanowi u pracowników przychody ze stosunku pracy.

Fakt nieustalania, którzy z pracowników korzystali i w jakim stopniu z wykupionej przez pracodawcę możliwości przejazdu na określonych trasach i w określonym czasie, nie jest okolicznością powodującą brak możliwości ustalenia przychodu ze stosunku pracy po stronie osób dla których zakupiono to świadczenie (interpretacja z dnia 22 stycznia 2009 r.).

PREFERENCJE W PRZYPADKU USŁUG PRACODAWCA A PRACOWNIK

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 2 lutego 2010 r. wydał interpretację indywidualną w której stwierdził, że u pracownika korzystającego na preferencyjnych warunkach z usług świadczonych przez pracodawcę wchodzących w zakres prowadzonej działalności gospodarczej powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości różnicy pomiędzy opłatą wniesioną przez pracownika a wysokością opłaty stosowanej dla osoby niebędącej pracownikiem.

Dla celów podatkowych, nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2002 r.).

Jeżeli przedmiotem nieodpłatnego świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia, wartość takiego świadczenia należy ustalić według cen stosowanych wobec innych odbiorców.

Wszelkie świadczenia otrzymywane przez pracownika od pracodawcy stanowią, co do zasady, u pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu. Jeżeli pracownik uiszcza opłaty niższe niż te, jakie ponoszą z tego tytułu osoby niebędące pracownikami, przychodem u pracownika będzie różnica pomiędzy ceną stosowaną wobec innych osób a ceną uiszczoną przez pracownika.

Jednak po spełnieniu określonych warunków powstała różnica nie będzie przychodem pracownika podlegającego opodatkowaniu.
Chcesz się dowiedzieć kiedy? Pisz do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

OPCJE I AKCJE A PRZYCHÓD ZE STOSUNKU PRACY

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej wydanej w dniu 2 marca 2010 r. przyznał, że samo przyznanie pracownikowi opcji nie powoduje powstania przychodu ze stosunku pracy. Przychód ten powstanie dopiero w momencie ewentualnego zbycia przyznanych akcji i stanowić będzie źródło przychodów z kapitałów pieniężnych.

Przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przekazanie pracownikowi opcji na akcje, dzięki którym uzyska on możliwość objęcia akcji po spełnieniu szeregu warunków nie skutkuje u niego powstaniem przychodu. Przyznanie opcji na akcje stanowi jedynie potencjalną możliwość uzyskania korzyści w przyszłości.

Realne przysporzenie majątkowe pracownik otrzyma dopiero w momencie sprzedaży akcji spółki. Sprzedaż akcji będzie pierwszym i jedynym momentem, w którym należy rozpoznać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (nie licząc potencjalnych wypłat dywidend). Dochód ten, jako dochód z kapitałów pieniężnych podlega opodatkowaniu 19% stawką podatku.

Dochody kapitałowe są opodatkowane w drodze samo opodatkowania, a więc spółka nie jest płatnikiem z tego tytułu.

W konsekwencji, po zakończeniu roku podatkowego w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym pracownik jest zobowiązany w zeznaniu podatkowym PIT-38, wykazać dochody uzyskane w roku podatkowym i obliczyć i zapłacić podatek dochodowy, z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w tym również z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych, a także dochody z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część.

Chcesz więcej szczegółów na temat tej informacji? Napisz do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com