WPIS GOŚCINNY

Premia za poziom zakupów nie jest rabatem dla celów VAT

W Rzeczpospolitej z 29.04.2010 r. - dodatek Dobra Firma, zamieszczony został artykuł autorstwa p. Beaty Sadowskiej, który ma znamienny tytuł: „Premie pieniężne obniżają obrót i podatek”.

Przedmiotem rozważań autorki jest głośne zjawisko, jakim są premie (zwane również bonusami) udzielane przez dostawców towarów ich nabywcom z tego tytułu, że ci ostatni osiągną określony poziom obrotów z dostawcą. W swych rozważaniach autorka dochodzi do konkluzji, iż premie pieniężne przyznawane za określony poziom obrotów stanowią upust (rabat) cenowy, w związku z czym powinny być one dokumentowane fakturą korygującą.

Dla uzasadnienia takiej tezy przywołuje wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych (w sumie pięć), które rzekomo mają popierać postawioną w tytule tezę. Istotne jest również to, że ze wstępu artykułu wynika, iż obowiązek wystawiania faktur korygujących przy udzielaniu premii znajduje potwierdzenie zarówno w stanowisku organów podatkowych, jak i w stanowisku większości sądów administracyjnych.

Szanowna Pani Autor w związku z tym artykułem muszę zadać Pani pytanie – na jakiej podstawie twierdzisz, że większość sądów administracyjnych tak uważa, jako to jest opisane w artykule, bo z dostępnych wyroków w tym zakresie (zarówno w przedmiocie premii – rabatów, jak i z odniesieniem do kontekstu usług) nic takiego kategorycznego nie wynika. Wynika natomiast z nich, że przyznawanie premii za poziom obrotów jest w zasadzie neutralne dla podatku VAT.

Zauważyć także muszę, że stawiana w artykule teza nie znajduje w moim przekonaniu również oparcia w przywołanych w nim wyrokach, gdyż dotyczą one sytuacji, w których premie można powiązać z konkretnymi transakcjami, chociaż po analizie ich niekoniecznie należy się zgodzić z tym, czy w tych pięciu wyrokach sądy rzeczywiście mają rację.

W kontekście przywołanych wyroków należy również zauważyć, iż jedynie wyroki wrocławskiego WSA są prawomocne, natomiast pozostałe jeszcze nie. Stąd też trudno jest już dzisiaj stwierdzić, że te nieprawomocne wyroki się ostaną, jeżeli wniesiono od nich skargi kasacyjne.

Biorąc taki stan rzeczy pod uwagę należy zadać Szanownej Autorce kolejne pytanie, czy przypadkiem fiskus nie wypłakał się jej w rękaw, w związku z czym należy go trochę pocieszyć. A może znaczenie miało miłosierdzie do sponiewieranego przez sądy fiskusa.

Jeżeli tak, to chwała za miłosierne serce, ale dlaczego przy tym straszyć podatników VAT, że większość sądów w przedmiocie premii przyznaje temuż fiskusowi rację, skoro wcale tak nie jest.

doradca podatkowy

INSTALACJE I URZĄDZENIA TECHNICZNE

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

— grunty,
— budynki lub ich części,
— budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z powyższego wynika, iż instalacje i urządzenia techniczne nie są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Mogą podlegać jednak opodatkowaniu, jeżeli wchodzą w skład budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za budowlę uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zgodnie zaś z obowiązującym PrawEM budowlanym, obiektem budowlanym jest:

- budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
- budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
- obiekt małej architektury.

W obowiązującym stanie prawnym opodatkowaniu podlega zatem cała budowla wraz z instalacjami i urządzeniami. Podstawą opodatkowania takiej budowli jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

W sytuacji, gdy instalacje i urządzenia wchodzą w skład budynku, opodatkowaniu podlega sam budynek ze względu na fakt, iż podstawą opodatkowania budynków jest ich powierzchnia użytkowa, nie wartość.

Ustawa o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw dokonuje zmiany definicji obiektu budowlanego polegającej na dodaniu w Prawie budowlanym do tej definicji wyrazów „służącymi do eksploatacji tego budynku”. Zmiana ta stanowi, jak się wydaje, jedynie doprecyzowanie przepisu.

Mając na uwadze dotychczasowe orzecznictwo sądowe, trudno uznać, że nowelizacja spowoduje objęcie podatkiem od nieruchomości instalacji i urządzeń technicznych znajdujących się w budynkach jako odrębnych budowli.

Jednocześnie należy zauważyć, że ww. ustawa o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw została skierowana w dniu 16 maja 2009 r. przez prezydenta RP, przed podpisaniem, do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności niektórych jej przepisów z Konstytucją RP.

Takich wyjanień udzielił Maciej Grabowski, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów w dniu 22 marca 2010 r. w odpowiedzi na interpelację poselską.

Więcej na ten temat dowiesz się pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

GORZELNIE ROLNICZE A PODATEK AKCYZOWY

Na dzień dzisiejszy nie jest planowana zmiana form, w których może zostać złożone zabezpieczenie akcyzowe, zwłaszcza zastąpienie weksla własnego inną formą.

Nie zakłada się również, że urzędy celne będą w odniesieniu do gorzelni rolniczych żądać zabezpieczeń akcyzowych tylko w formie gotówki lub gwarancji bankowych.

Obowiązek złożenia zabezpieczenia akcyzowego przez podmioty prowadzące działalność w zakresie wyrobów akcyzowych wynika z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, z późn. zm.) i dotyczy m.in. podmiotów prowadzących skład podatkowy.

Katalog form, w których może zostać złożone zabezpieczenie akcyzowe, przewiduje następujące postacie zabezpieczenia:

1) depozyt w gotówce;

2) gwarancja bankowa lub ubezpieczeniowa;

3) czek potwierdzony przez krajowy bank wystawcy czeku;

4) weksel własny;

5) inny dokument mający wartość płatniczą.

Wszystkie powyższe formy mogą być stosowane od 4 czerwca 2004 r., od kiedy wprowadzono możliwość składania zabezpieczenia akcyzowego w formie weksla, w związku z czym żadnej z nich nie należy traktować jako formy nowej.

Ponadto podmioty obowiązane do złożenia zabezpieczenia akcyzowego mogą wybrać dowolną formę zabezpieczenia spośród ww. form, z wyjątkiem sytuacji gdy zabezpieczenie akcyzowe jest składane przez osoby trzecie zamiast podmiotu obowiązanego do jego złożenia. Takie zastępcze zabezpieczenie akcyzowe osoby trzeciej może być złożone tylko w formie depozytu w gotówce, gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, lub czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku.

Przy doborze do katalogu form zabezpieczenia akcyzowego Ministerstwo Finansów kieruje się przede wszystkich koniecznością zagwarantowania zapłaty zobowiązań podatkowych, z uwzględnieniem skuteczności poszczególnych form zabezpieczenia.

Każdy przypadek złożenia zabezpieczenia akcyzowego podlega indywidualnej ocenie właściwego naczelnika urzędu celnego, a ewentualna odmowa przyjęcia proponowanej formy zabezpieczenia może nastąpić tylko na podstawie ustawy o podatku akcyzowym, tzn. w przypadku stwierdzenia przez naczelnika, że proponowana forma nie zapewni pokrycia w terminie, w należnej wysokości lub w sposób skuteczny kwoty zobowiązania podatkowego.

Jak wynika z powyższego, Ministerstwo Finansów nie zamierza obecnie ograniczać dotychczasowego katalogu form zabezpieczenia akcyzowego, zwłaszcza składanego przez gorzelnie rolnicze. Tak stwierdził w odpowiedzi na interpelację poselską podsekretarz stanu Jacek Kapica udzieloną w dniu 8 marca 2010 r.

Więcej na ten temat dowiesz się pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

CZY I JAK OPODATKOWAĆ NIANIĘ?

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera w tej materii precyzyjne regulacje.

Opodatkowanie dochodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne reguluje ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

W przypadku niani lub pomocy domowej można mówić o dwóch źródłach przychodu, którymi są:
1) stosunek pracy,
2) działalność wykonywana osobiście w ramach umowy zlecenia i umowy o dzieło zawartej z podmiotem gospodarczym, jeżeli praca niani czy pomocy domowej jest wykonywana za pośrednictwem tego podmiotu, np. agencji.

Podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym stanowi dochód podatnika (przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu), przy czym podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwotę składek na ubezpieczenie społeczne zapłaconych przez podatnika. Ponadto podstawa ta może być zmniejszona, jeżeli podatnik poniósł w roku podatkowym wydatki enumeratywnie wymienione w art. 26 ustawy PIT, które uprawniają do odliczenia.

Koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy wynoszą:

- 111,50 zł, a za rok podatkowy nie więcej niż 1335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku pracy,

- nie mogą przekroczyć łącznie 2002,05 zł za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy,

- 139,06 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1668,72 zł, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę,

- nie mogą przekroczyć 2502,56 zł za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z więcej niż jednego stosunku pracy, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

Koszty uzyskania przychodu z tytułu działalności wykonywanej osobiście w ramach umowy zlecenia i umowy o dzieło wynoszą 20% przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe.

Od przedmiotowych dochodów pobierane są w trakcie roku podatkowego zaliczki na podatek. Poboru zaliczki od przychodów ze stosunku pracy dokonuje płatnik, czyli pracodawca.

Przy umowie zlecenia zobowiązanym do poboru zaliczki jest jedynie zleceniodawca będący osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub inną jednostką organizacyjną.

Pobraną zaliczkę na podatek płatnicy przekazują do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaliczka została pobrana do urzędu skarbowego właściwego ze względu ma miejsce siedziby (lub miejsce zamieszkania, jeżeli płatnik jest osobą fizyczną).

Jeżeli pracownik przed dniem 10 stycznia roku następującego po roku podatkowym złoży oświadczenie upoważniające pracodawcę do rozliczenia podatku za pracownika (PIT-12), pracodawca jest obowiązany do sporządzenia i przekazania – do końca lutego następującego po roku podatkowym – podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, rocznego obliczenia podatku (PIT-40), które traktuje się na równi z zeznaniem podatkowym.

Jeżeli pracownik oświadczenia takiego nie złoży, pracodawca do końca lutego następującego po roku podatkowym przekazuje podatnikowi i urzędowi skarbowemu roczną informacje podatkową PIT-11. W przypadku umów zlecenia płatnik sporządza wyłącznie roczną informację PIT-11.

Podatnicy, których nie rozliczył płatnik-pracodawca, obowiązani są do złożenia rocznego zeznania podatkowego i do wpłacenia różnicy między podatkiem należnym wynikającym z zeznania a kwotą zaliczek pobranych i wpłaconych przez płatnika.

W przypadku umów zlecenia zawieranych między osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej nie występuje płatnik. Przychody z tego tytułu zaliczane są do przychodów z tzw. innych źródeł. Z tych też względów osoba fizyczna (niania czy pomoc domowa) powinna całe przedmiotowe dochody wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym. Dochody z omawianych tytułów są opodatkowane przy zastosowaniu dwustopniowej skali podatkowej.

Osoba wykonująca usługę opieki nad dzieckiem lub pomocy w domu może ją wykonywać także w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Za działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową usługową, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4–9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dochód z działalności gospodarczej opodatkowany jest:
1) na ogólnych zasadach przy zastosowaniu skali podatkowej;
2) według jednolitej 19-procentowej stawki podatku;
3) ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2000 r. Nr 144, poz. 930 z późn. zm);
4) kartą podatkową na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym
podatku.

Chcesz wiedzieć więcej, napisz do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

CZYNNOŚCI KOMORNIKA SĄDOWEGO

Komornicy sądowi, w zakresie, w jakim stosując środki przymusu zastrzeżone dla władzy publicznej, wykonują władztwo publiczne wynikające z funkcji organu egzekucyjnego, są uznawani za organy władzy publicznej, i w związku z tym są objęci regulacją art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Natomiast czynności wykonywane przez komorników sądowych w pozostałym zakresie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według zasad ogólnych.

Komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Komornik sądowy wykonujący ww. czynności egzekucyjne zobowiązany jest do rozliczenia podatku VAT z tytułu dostawy dokonywanej w trybie egzekucji, w sytuacji gdy przedmiotem dostawy jest towar, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, należący do dłużnika będącego podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ww. ustawy o VAT. Podatek ten bowiem rozliczają co do zasady podatnicy zdefiniowani w art. 15-17 ww. ustawy. W omawianym zaś przypadku komornik jest płatnikiem tego podatku.

Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczacej kwot uzyskanych przez komornika sądowego, należy uznać obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Zatem kwoty należne uzyskiwane z tytułu dostawy dokonywanej w trybie egzekucji towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów zawierają w sobie podatek VAT (przy założeniu, że dłużnikiem jest podatnik VAT).

Jako płatnik, komornik obowiązany jest na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Więcej na ten temat dowiesz się pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

GOSPODARSTWA POMOCNICZE JEDNOSTEK BUDŻETOWYCH TYLKO DO 31 GRUDNIA 2010

Jednym z zasadniczych celów reformy finansów publicznych, znajdującym odzwierciedlenie w nowej ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), jest wzmocnienie oraz poprawa przejrzystości finansów publicznych oraz zwiększenie kontroli i racjonalizacja wydatkowania środków publicznych, którą zapewnić ma przede wszystkim reorganizacja sektora finansów publicznych, polegająca m.in. na rezygnacji z części dotychczasowych form organizacyjno-prawnych sektora finansów publicznych.

W efekcie tych prac, wśród szeregu zmian w zakresie organizacji i zasad funkcjonowania sektora finansów publicznych, w nowej ustawie o finansach publicznych nie przewidziano dalszego funkcjonowania gospodarstw pomocniczych państwowych i samorządowych jednostek budżetowych w sektorze finansów publicznych, których likwidacja ma ulec zakończeniu z dniem 31 grudnia 2010 r.

Więcej na ten temat dowiesz się pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com

O OMIJANIU PRZEZ BANKI USTAWY ANTYLICHWIARSKIEJ

Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) nie regulują sposobu ani wysokości pobieranych opłat za czynności bankowe.

Decyzje w tym zakresie są autonomicznymi decyzjami poszczególnych banków. Wysokość tych opłat jest wypadkową polityki i strategii banku, oddziaływania konkurencji i sił rynkowych.

Istnieje jednocześnie możliwość skutecznego egzekwowania tzw. przepisów antylichwiarskich w przypadku naruszenia uprawnień konsumentów pokrzywdzonych przez nieuczciwych kredytodawców.

Możliwe jest skorzystanie z bezpłatnej pomocy prawnej miejscowo właściwego rzecznika konsumentów, do którego pokrzywdzona osoba może się zwrócić w konkretnej sprawie. Do kompetencji rzecznika należy:

- zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów,

- składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony interesów konsumentów,

- występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów,

- współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi,

- wytaczanie powództwa na rzecz konsumentów oraz wstępowanie, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów.

Rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem publicznym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, posiada również możliwość występowania do prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z wnioskiem o wszczęcie postępowania antymonopolowego oraz przeciwko czynom nieuczciwej konkurencji.

Ponadto przepisy przewidują karę grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do 2 lat za przestępstwo polegające na pobieraniu z tytułu kredytu konsumenckiego korzyści przekraczającej wyznaczony przepisami próg.

Więcej na ten temat dowiesz się pisząc do mnie: porachunki.podatkowe@gmail.com